Sevdigin birini öldürmek istemek cok mu canice ? Hakli sebeplerim olsa bile mi ? Ya o ya ben kadar ciddiyse peki ? Dur biraz pasiflora icip donucem.
“
Evet,yazmalıyım…
Bizi birbirimize çeken şey ne bilemiyorum ama tam unuttum dediğim anda onu yanımda buluyorum.
Biz ayrıldık,yıllar önce aslında.Yani bir buçuk yıl önce.Ama sevgili olarak ayrılabildik sadece.Bir dargın,bir barışık da olsa hep birlikteyiz.Küsüyoruz,kızıyoruz,barışıyoruz…Başa dönüyoruz hep.
Sanırım biz arkadaşız önce.Nasıl başardık bilmiyorum ama kıskanmıyoruz mesela birbirimizi.Ayrı ayrı takılıp sonra anlatıp gülüyoruz.Buluşup en sevdiğimiz şeyleri yapabiliyoruz.
Öyle alıştık ki birbirimize kendi alışkanlıklarımızı empoze ettik.Starbucks sevmeyen adamla her buluşmamızda Starbucks’a gider olduk.Kahve denemeler,kitap okumalar…Paylaşacak çok şeyimiz olsa da,çok görüşemiyor olsak da hep yanyanaymış gibi susabiliyoruz.
İkimiz de birbirimizin ne yaptığını,neler yaşadığını biliyoruz,farkındayız hep.Bu yüzden sorgulamıyoruz hiç.Dertler,tasalar anlatmak yerine gülmeyi tercih ediyoruz…
Gülüyoruz hep çocuklar gibi.Zıplaya zıplaya yürüyoruz.Komik filmler izleyip kahkahalar atıyoruz.Birbirimize tatlı tatlı laf sokup gülmeye devam edebiliyoruz.Ne kıskançlık,ne aşk,ne sevgi…Hiç bir şey konuşmuyoruz.İyi bir arkadaş,dost…Anlatamadığım,tanımlayamadığım biri gibi.Yanında büyüdüğümü hisseder gibiyim.Her şeyi unutup,huzur çeker gibiyim içime.
Kısacası itiraf etmek zor da olsa mutluyum onun yanında…Saçlarıyla oynarken de,çocuk gibi yaraladığı dizlerini temizlerken de.
Nasıl bir ben bendeki bilemiyorum.Ona aşık olmak tedavisi bulunamamış bir hastalığa yakalanmak gibi.Ortalığı yıkıp gidiyor bazen,ölüme terkediyor.Bazen de umut ışığı,kan oluyor damarlarımda.
Ben bugün yine anlıyorum ki onu her gördüğümde söndüğünü sandığım aşk yeniden alevleniyor.Sadece sevgim değil aşkım da sonsuz ona.Ama biz olamayız.Yapamayız,biliyorum…
Biz yine ayda yılda bir buluşalım,birer eski dost gibi.Kaldığı yerden devam edelim bir günlüğüne.Gün batarken unutup tekrar dünyamıza dönelim…
